GEBROKEN TEMPEL

GEBROKEN TEMPEL (mei 1982)

Zag mij in een tempel geplaatst, eeuwen geleden.
Door kolommen gedragen en liggend op treden.
In het midden een schip met beuken vereend.
Historische mensen in gewaden, zeer vreemd.

Een tafereel als in oude Sumerische dagen.
Dwars door mijn tijd, was ik daarheen gedragen.

Plotsklaps ervaar ik een ongekend trillen.
Alleen ik schijn dit te voelen, wil hevig gaan gillen.
Niemand verstaat mij, terwijl vloeren gaan scheuren.
Puin dat gaat vallen, pilaren gaan treuren.

Niemand, niemand reageert op mijn schreeuwen.
Kunnen mij niet horen, kom uit andere eeuwen.

Zij vallen in diepten, gedood onder stenen.
Mijzelf vergeet ik, als lood zijn m’n benen.
Een levend graf is mijn deel, onder brokken graf-iet.
Er gaan tijden voorbij, mijn angst horen ze niet.

Tergend langzaam, wanneer een lichtpunt ontstaat,
is mijn redding nabij, ’t was bijna te laat.

Een seizoen later ervaar ik hier plots van de zin;
Wordt uit mijn ‘droom’wereld gerukt,
mijn TEMPEL stort in.

Leonard Zonneveld