TERUG IN GELUKZALIGHEID

Wij waren ooit temidden van gelukzaligheid,
Wij waren ooit niet anders dan vrede, liefde en licht.
Hoe kan het dan bestaan dat wij deze staat verlieten.
We waren immers vol tevredenheid; en toch op weg naar meer ?

Het gemis aan ooit weerklonk telkenmale
in elke letter, elk woord, in elke zin die tot nu toe werd geschreven.
Voelden het ontbreken waarnaar wij levens streven,
zonder het waarom toen te vermoeden.

Dachten eeuwen te leven om het leven
en te strijden om de strijd.
En nu wij moe zijn van dat verleden
Ons hoofd buigen en zoeken naar rust;
stilte creëeren in ons totale wezen;
luisteren wij naar de stem
die vanaf de aanvang tot ons spreekt.

Die ons wijst op gelukzaligheid.
Op vrede, liefde en ook licht,
die alle tijd geheel in ons bestaan.
Wij niet beseften, daarnaar terug te gaan,
omdat wij nimmer in onszelf keken.

Nu wij langzaam gaan begrijpen,
dat wederkomst of de weg terug
feitelijk niet bestaan.
Maar dat het draait om slechts her-innering
en niets anders méér dan het verlangen naar.
Want als je eenmaal ziet hoe je je eigen staat ooit hebt verlaten,
dan sta je er met geestelijke benen
weer volkomen middenin

Leonard Zonneveld