EEN BUITENGEWONE ERVARING

Het is een zaterdagavond in de nazomer van 1969. Ik was uit geweest met mijn vrouw, die toen nog mijn vriendin was. Op het moment dat wij afscheid namen was de laatste bus, die reed tussen Lisse en Noordwijk, reeds lang vertrokken. Ik besloot om te gaan lopen van Lisse naar Noordwijk. Zo’n kleine 15km. Het was ongeveer 2 uur en een kwartier lopen. Het weer was prima. Ik zou tegen 4 uur in de ochtend thuis zijn in Noordwijk. De wandeling bracht mij de gelegenheid om rustig na te denken over mijn toenmalige situatie en een visie te vormen over wat de toekomst mij kon gaan brengen.

Zo ging ik via de Engel en Sassenheim rechtsaf richting Noordwijkerhout. Toen ik na ongeveer 5 kwartier de spoorwegovergang bij de Piet Gijzenbrug naderde, zag ik in de lucht een vreemd zich snel bewegend licht die mijn richting uitkwam. Ter hoogte van de spoorwegovergang bleef het licht als het ware stil staan. Ik stond er op een afstandje naar te kijken om te kunnen begrijpen wat ik zag.

Ik liep na enige observatie verder tot ik onder het verlichtte object doorliep. Toen ik er onderdoor ging werd het licht sterker en feller. Ik zag niets meer van de omgeving. Ik hield mijn rechterhand voor mijn ogen om te voorkomen dat ik werd verblind. Het was alsof ik een zuil binnen was gelopen. Ik werd daarin omhoog gezogen, alsof ik in een verlichtte lift stond. Vaag weet ik mij te herinneren dat ik persoonlijkheden ontwaarde die mij verwelkomden. Zij wezen dat ik uit de kolom van licht moest stappen en voerden mij mee naar een metaalachtige ligbank. Er werd van alles aan mij aangesloten. Kennelijk om mij te onderzoeken. In mijn hoofd speelde zich versneld een film af van wat zich tot dan toe in mijn leven had voorgedaan. Ook beelden die ik totaal niet begreep omdat ze niets met mij te maken leken te hebben. Toch werden ze in mijn hoofd geproduceerd. Ook leek het op toekomstbeelden, want ik zag mezelf als oudere persoon. Ook dat werd in mijn hoofd afgespeeld. Er werd druk gefilosofeerd door de wezens om mij heen. Er werd iets veranderd aan de in mijn hoofd getoonde beelden. Dit alles vond plaats zonder mij angstig te voelen. Er was eerder een serene rust en een diep wederzijds gevoel van respect voor elkaars bestaan.

Hierna stopt de totale herinnering. Ik vond mezelf terug op de Gooweg in de buurt van de IJsclub in Noordwijk. Het was normaal 45 minuten lopen tussen de Piet Gijzenbrug en de IJsclub aan de Gooweg. Het zou ongeveer kwart voor 4 moeten zijn, nog een kwartier lopen en ik zou om 4 uur thuis zijn geweest. Maar zo was het niet. Het was al praktisch 7 uur in de ochtend toen ik thuis kwam. Wat is er in de tussen liggende tijd gebeurd? Er bestond een leemte van bijna 3 uren.

Nu kan je als nuchter mens denken dat ik flink gedronken had en dat dit een hallucinatie is geweest voortkomend uit alcohol gebruik. Dat was echter die avond nauwelijks aan de orde. Ook kan je denken dat ik een black-out heb gehad, mogelijk door vermoeidheid o.d., maar dan zou ik ergens op straat hebben gezeten of gelegen. Of ergens in het gras. Dan zou ik dat aan mijn kleding hebben moeten zien. Ook dat was niet het geval. Sterker nog je zou verwachten dat je slaperig of vermoeid thuis aankomt, s’morgens om 7 uur, na zo’n nachtelijke wandeling. Ook dat was niet het geval. Ik was zo fris als een hoentje. Ik kon mij wat opknappen en een boterham eten en daarna fit naar mijn werk. Ook gedurende mijn werkdag heb ik niets gemerkt van enige vermoeidheid of slaperigheid.

Was dit een ontmoeting met buitenaardsen? Was het een Geestelijke ontmoeting? Of was het een complete verbeelding? Wat ik in ieder geval weet, is dat dit de eerste keer is dat ik deze ervaring naar buiten breng. Toen ik kort geleden onderstaande foto tegen kwam ging er in ieder geval een golf van herkenning door mij heen.

Leonard Zonneveld