LUISTEREND OOR

Voor mijn studie S.D. liep ik eind jaren tachtig
stage in een ziekenhuis bij patiëntenvoorlichting.
Hier werden o.a. over diverse
ziektebeelden, lezingen verzorgd.
Ik trof telefonisch een mevrouw die naar een
lezing over haar ziekte wilde komen.
Haar relaas is hierna beschreven.
Mede door dit voorval kwam bij mij het besef
dat ik mij gelukkig mocht prijzen,
de stap te hebben kunnen maken
van techneut naar hulpverlener
om mij meer ten dienste te stellen van mijn medemens.

LUISTEREND OOR. november 1989

Een mevrouw die naar een lezing over haar ziekte wilde komen,
was 3 dagen te laat….vond zichzelf een “slome”.
Zo was het altijd met haar gegaan,
ze kon niet besluiten; een manco in haar bestaan.

Zij had veel meegemaakt in haar leven,
maar dankte God voor de dagen die haar nog zijn gegeven.
Zij vond het fijn dit zo anoniem te kunnen vertellen,
en begon zelfs te huilen terwijl ze zat te bellen.

Lang speelde na dit gesprek nog bij mij door,
hier is het dus om te doen; een LUISTEREND OOR.
Tot mijn verbazing schreef zij na een week:
‘Dat luisteren van jou, vind ik een goede streek’.

Het luchten van het hart deed haar kennelijk zo’n goed,
dat zij dankbaarheid toonde met al haar ‘moed’.
Wat betekent het niet, als mens, jezelf te geven,
iets mee te delen aan een ander, over intimiteit (het leven).

Wanneer je als hulpverlener zoiets ervaren mag,
dan kijk je niet achter of vooruit, maar geniet van de dag.
Dagen waar meer vonken als deze overslaan,
een waarde, om hier nog jaren mee door te gaan.

Leonard Zonneveld