IN VERTROUWDE HANDEN (1955)

Gelukkig weer naar bed.
De enige koesterende plek
in een te klein huis voor zovele mensen.

Dan al snel, die stem, die reikende hand,
die zegt sta maar op, kom maar mee.
Je bent veilig in mijn armen.

Gezamenlijk naar de rand van een plateau.
Weet niet anders dan te springen,
in vertrouwen door verbinding met die ander.

Een bevrijdende sprong de diepte in.
Het is even los van alles
in duizelingwekkende vaart omlaag.

Door vlagen wind gedragen
en twinkelende energie omgeven
wordt het alsof ik vleugels heb.

Nog steeds hand in hand gevoerd
langs bergen en valeien
omgeven door schakeringen van kleur.

Tot licht ons geheel omringd
en ik nog slechts besta uit mijn hart
van waaruit een rivier van liefde stroomt.

Hij die met mij is laat mij vele wegen zien.
Schouw inhoud en wat daar achter ligt.
Zie in het kleinste element de grootsheid.

Na vele reizen dezer in het licht,
weet ik dat alles wat mij zichtbaar wordt getoond,
zelfs nog geen fractie is van onze liefdevolle God.

Leonard Zonneveld