DE ZEE VAN LIEFDE EN LICHT

Zittend met de benen gekruist
mocht jij keren naar het zijn van eertijds,
naar de zee van liefde en licht.
Zag jij hoe je door de fluisterstem
van een Goddelijk gedicht,
op pad bent gegaan.
En hoe jij je ontworstelde aan zijn hoede,
waardoor je onderweg steeds opnieuw
voor de keus kwam te staan
en ten langen leste niet anders kon
dan kiezen voor het goede.

Nu mag je zien de weg
die je bewandelt in het heden,
met aan de einder weer die flonkerende zee.
Die jou doet opgaan
in het zijn van lang geleden.
Dat je er ooit komen zal is zeker,
want Hij reist met jou mee.

Leonard Zonneveld