DE SPIEGEL

Mijn beeld als een silhouet gevangen
door de randen ven het glas
Een diepte; waarin het zicht op lang vervlogen tijden.
Het schouwen van vele anderen
die allen behoren tot mijn Ik.
De zilveren aanblik,
die mij door gouden momenten
brachten tot aan nu.

Geen gevoel, geen geluid, niets te ruiken.

Bij het zien van zoveel dat je bent geweest
gaat dit moment tot niets verloren.
Mocht ik mij arm wanen
dan weet ik nu wat rijkdom is.
Mocht ik mij in weelde wanen
dan weet ik nu hoe armoede wordt gekend.

Zo blijkt in dit ene beeld gevangen
een spanne tijds,
die ik nimmer had voorzien.

Leonard Zonneveld